W rolach głównych:
UŚPIENI
Opowiem wam o przyjaźni mocniejszej niż więzy krwi.
O mnie i o moich trzech jedynych przyjaciołach.
Dwaj byli zabójcami i zginęli przed trzydziestką.
Trzeci to adwokat bez praktyki.
Żyje z minionym bólem, ale nie stawia mu czoła.
Tylko ja mogę opowiedzieć o naszej młodości.
W pozostałych rolach:
Muzyka:
Zdjęcia:
Na motywach książki:
Scenariusz i reżyseria:
Przedpiekle, lato 1966 r.
Byliśmy nierozłączni. Dobrze nam było na Przedpieklu.
Zachodni Manhattan był naszym placem zabaw,
cementowym królestwem, którym władaliśmy.
Mieszkali tam Irlandczycy, Włosi, Portorykańczycy,
robotnicy ze wschodniej Europy. Twardzi ludzie.
Domy były z czerwonej cegły.
Mało matek pracowało, wszystkie miały problemy z mężami.
Pochowałem jedną żonę, mogę pochować i drugą.
W domach panowało prawo pięści.
Ale nie było rozwodów, bo Kościół ich zakazywał.
Tylko śmierć rozwiązywała małżeństwo.
Życie było trudne, ale miało uroki,
nieznane w innych dzielnicach.
Nie wolno było szkodzić sąsiadom.
Gdy ktoś to zrobił, kara bywała okrutna i ostateczna.
Raz pewien handlarz upłynnił u nas heroinę,
po której zmarł 12-letni Portorykańczyk.
To była jego ostatnia transakcja.
Była to kraina niewinności, skorumpowanej.
Ja i moi kumple byliśmy ministrantami.
Wszyscy chcieli obstawiać pogrzeby, żeby zarobić 3$
i napiwek za smutną minę.
Licytowaliśmy się na kawały.
Na początku roku szkolnego znalazłem kołatkę zakonnicy.
Będziecie obrońcami wiary, żołnierzami Chrystusa.
Otrzymacie dar
Ducha Świętego.
Rodzice będą z was dumni. Gdy was chrzczono,
chrzestni składali obietnice...
- Dawaj kołatkę. - Jaką kołatkę?
Wstańcie.
Módlmy się.
Łatwo się wygrywa z zakonnicami.
John i ja bywaliśmy tam często. Chcieliśmy zostać księżmi.
Pociągała nas ich wszechmoc. Tajemny świat zdrady i kłamstwa,
szczere wyznania grzechów. Spowiedź była lepsza od książek
i filmów. Grzechy były prawdziwe i popełniali je nasi znajomi.
Nieodparta pokusa.
- Spalą nas żywcem. - A jeśli tam są nasze matki?
Jeśli wysłuchamy ich spowiedzi?
- Albo i gorzej. - Jak to?
Co, jeśli ktoś się przyzna do morderstwa?
Musimy tylko słuchać i nie śmiać się.
Szybko!
mieliśmy pierwszą penitentkę.
Sypiam z żonatymi mężczyznami. Z ojcami rodzin.
Zawsze mówię sobie, że to był ostatni raz, ale nie.
Widzi ojciec, jestem w ciąży.
- Z kim? - A bo ja wiem!
- I co zrobisz? - Wiem, czego ojciec chce.
I wiem, co powinnam zrobić. Ale nie wiem, co zrobię.
Muszę iść.
Dzięki, że mnie wysłuchaliście. Wiem, że mnie nie zdradzicie.
- Wiedziała. - Tak.
- Czemu nam to powiedziała? - Pewnie musiała się zwierzyć.
Ojciec Robert równie dobrze czuł się w barze, jak w kościele.
Sam był nicponiem, zanim znalazł powołanie. To był przyjaciel.
- I tylko przypadkiem ksiądz. - Wiesz, jakie to niezdrowe?
- Lepsze niż fajki. I tańsze. - Możliwe.
Co słychać?
- Nic. - Podobno chcesz zostać księdzem?
- Kto tak mówi? - Wprawiasz się w spowiadaniu.
- Nie rozumiem. - Nie?
- Może mam złe informacje. - Chyba tak.
- Do wieczora. - A co jest wieczorem?
Muszę rozwieźć książki starszym i inwalidom.
- Wg twojej matki chcesz pomagać. - Wg niej.
Nerwus, nie wpakuj się w coś.
- Ja? Nigdy. - Tylko tego wam życzę.
- Tylko? - Przysięgam.
Ksiądz i przysięgi?
- Smarkacze i cudze spowiedzi? - Do zobaczenia.
Michael był najbardziej doświadczony,
bo pocałował więcej niż jedną pannę.
Ale kochał tylko Carol Martinez,
półsierotę z rodziny portorykańsko-irlandzkiej.
Carol trzymała się z boku,
ale zawsze chętnie stała na świecy podczas rewii na lodzie.
Tłumy stały od frontu, czekając na występy,
a my podglądaliśmy
piękne, prawie nagie łyżwiarki w szatni.
Tak musi wyglądać niebo.
- Chcesz spojrzeć? - Jakbym tego nie widziała!
Farciara!
Mógłbym umrzeć, szczęśliwy.
Gdy byliśmy mali, Przedpieklem rządził Król Benny.
Za młodu zabijał dla Lucky'ego Luciano.
Luciano zrobił wiele dla kraju w czasie II wojny. Po cichu.
Benny zastrzelił Wściekłego Colla z 23. Ulicy.
Handlował bimbrem z Schultzem-Holendrem.
Miał też kilka klubów do spółki z Anastasią.
Jako smark nie zapowiadał się dobrze.
Przegrywał wszystkie bijatyki.
Kiedyś jakiś 25-letni Irlandczyk
diabli wiedzą, czemu zrzucił Benny'ego ze schodów.
Benny stracił wszystkie przednie zęby. I co zrobił?
Czekał osiem lat, żeby się zemścić.
Poszedł do publicznej łaźni.
Tamten moczył się w wannie.
Benny wyjął sztuczną szczękę i położył ją na zlewie.
Spojrzał na gościa i mówi: "Co spojrzę w lustro, widzę ciebie".
Potem wyjął spluwę
i przestrzelił mu obie nogi.
l mówi: "lle razy będziesz się kąpał, zobaczysz mnie".
Później już nikt nie zadzierał z Bennym.
Zemsta!
Możemy porozmawiać? Chciałbym dla pana pracować.
Syn rzeźnika?
Tak.
- Jakiej pracy szukasz? - Jakiejkolwiek.
Jakiejkolwiek?
Wszyscy mi to radzili.
- Jacy wszyscy? - Wszyscy w dzielnicy.
A oni. Co oni, kurwa, wiedzą?
Wiedzą, że pan ma pracę.
Przepraszam za kłopot.
Czekaj no!
Przyjdź jutro. W dowolnej chwili.
- Pan tu będzie? - Zawsze tu jestem.
Płacił mi 25$ tygodniowo
za 40 minut pracy.
W ciemnej sali klubowej dostawałem papierową torbę,
z którą szedłem na komisariat.
Idealny sposób wręczania łapówek.
- Chodź no tu! Pokaż, ile tam masz. - Wiecie, kogo okradacie?
Wiemy i umieramy ze strachu. Dawaj tę torbę. No dawaj!
Co tam się dzieje? Odpowiadać!
- Okradli mnie. - Okradliście go?
- Forsa jest tam. - Daj.
Pieprzę cię!
- A teraz? - Spokojnie.
Już nie jesteś taki cwany? To ci odebrało rozum? Torba!
- Spadaj! - A oni?
Spadaj.
Będę potrzebował pomocy.
- Czyjej? - Moich kumpli.
- Co to ma być, obóz harcerski? - lm można ufać, znam ich.
Przyprowadź ich.
Ojciec Bobby wiedział, dla kogo robimy, i martwił się.
Wiedział, że kiedyś każą nam użyć broni. A tego nie chciał.
- Myślisz, że to dobra praca? - Opłacalna.
- Jak wiele innych. - Nie aż tak.
Księża na ogół ględzą z ambony.
On nauczał na boisku.
- Załatwiłem wam lekcje rysunku. - Nie stać nas.
- Darmowe. To mój znajomy. - To może być strata czasu.
- Albo pierwszy krok. - Do czego?
- Do wolności. - Chcielibyśmy!
- Macie szanse. - Gracie czy gadacie?
- Coś wam opowiem. - O trędowatych? Koszmarne!
O Michale Aniele. Był biedny, jak wy. Malował, rzeźbił.
Zatrudnił się u Papieża. Za niezły pieniądz.
Czemu akurat on?
Papież szukał mistrza, by mu pomalował sufit.
- I to była świetna robota? - Dla niego, tak.
Mógł zarobić więcej niż kiedykolwiek w życiu
i spłacić lichwiarzy, którzy nękali jego ojca.
Kim był ten ojciec?
Drobnym naciągaczem. Zabierał ludziom forsę, kozy...
- ... kury, co mógł. - Kury?
A co z tego wynikło? Cudowny sufit. Jakby namalowany ręką Boga.
- A spłacił długi? - Co do jednego.
Długo malował ten sufit?
- Jakieś 9 lat. - Kawał sufitu.
Jeden taki odmalował mi chatę w dwa dni, a był kulawy.
Co ja z wami zrobię?
- Da nam ojciec robotę? - To była Kaplica Sykstyńska.
Szesnasta? A kto malował piętnaście poprzednich?
Zima 1967 r.
Świat zewnętrzny niewiele nas obchodził.
Świat się zmieniał, a my oglądaliśmy TV.
Młodzi demonstranci chcieli zmieniać nasze życie,
naprawiać świat, a my tymczasem
chodziliśmy na pogrzeby młodych ludzi z Przedpiekla,
którzy wrócili z Wietnamu w plastikowych workach.
Nie wierzyliśmy tym ludziom, których chroniła forsa i klasa.
Rosnąca armia feministek
żądała równości, ale nasze matki nadal dbały o mężów,
którzy znęcali się nad nimi fizycznie i umysłowo.
Dla nas te zmiany nie były istotne.
Jakby miały miejsce w innym kraju albo wieku.
Co innego mieliśmy na głowie.
Odwiedzaliśmy w szpitalu Johna, któremu kochaś matki przebił płuco.
Tylko mi nie mów, że ci się nie podobają.
Ojciec Bobby zadziałał.
- Dałem na tacę. - John Reilly.
Mały drań! Pokazałem mu jego miejsce.
- W szpitalu? - Żyje, nie? Może dostał nauczkę.
- Ile pan waży? 100 kg? - Tak.
Dużo. Ile waży John? 36, 37 kg? To nawet nie waga piórkowa.
- Zupełnie nie ta kategoria. - Leciutko mu przyłożyłem.
Spróbuj pan ze mną.
Też jestem lżejszy, ale ważę więcej niż 36 kilo.
Kiedy skończę, nie będzie pan potrzebował lekarza, tylko księdza.
Do zobaczenia w kościele.
Ten ksiądz to urodzony zabójca. Szkoda, że wybrał tamtych.
Przegrywaliśmy 7:6 w meczu z Hectorem Melnado
i jego kumplami.
Bierz go!
- Kto to? - Jego siostra.
- Co jej jest? - Miała w nogach jakiegoś raka.
Martw się o mecz.
Załatw go, Davy. Nic ci nie zrobi.
Nie masz nóg, ale język to masz!
Dawaj!
Czego, kurwa?
Czarująca.
- Davy! - Bierz go, Michael!
- Gówniarz! - Cicho, kaleko!
Mogłeś jej kupić loda, zamiast przegrywać mecz.
- Co my, Armia Zbawienia? - Czemu nie Marynarka Zbawienia?
Przegraliście. Dawajcie po dolcu.
- Nie jest lepszy od ciebie. - Dziś był.
Bo mu dałeś.
Bo masz słabość do bab bez nóg.
Nie wtrącaj się, grubasie!
Macie miękkie serca. To się na was zemści. I będzie źle.
- To nasza sprawa. - Trzeba zawsze być twardym.
Bo inaczej zjedzą cię w kaszy.
Ta ulica to gotowe danie, a wy jesteście przystawką.
Ktoś was kiedyś zje i od razu zapomni.
Spoko, to był tylko mecz.
Bycie mięczakiem wchodzi w krew. A trzeba być twardym.
Czuję się, jakbym się kolegował z Konfucjuszem.
Kpij sobie, słabiaku. Udzieliłem wam rady. Róbcie z nią, co chcecie.
Dzięki, gruby.
Michael zaskoczył nas wszystkich.
Ale dla niego celowa przegrana była jedynym słusznym wyjściem.
Lato 1967 r.
Pewnego upalnego dnia nasze życie zmieniło się na zawsze.
Zaraz się usmażę.
- Kupmy żarcie i chodźmy do portu. - Nie czujesz wiatru?
Wokół są mury.
- Piekło! - Cicho! Opalam się.
- Jest 37 stopni. - Tam jest przewiew.
- Dawno nie skubaliśmy hot-dogów. - Ten facet jest dziwny.
Wpada w szał, gdy go skubiemy.
Możemy jeść hot-dogi albo nic. Wybierajcie.
- To drugie. Mniejsze ryzyko. - Szkoda krwi.
- Zresztą, czyja jest kolej? - Twoja.
- Tak, twoja. - Nieprawda.
- Skubałem miesiąc temu. - A on 2 tygodnie temu.
Nie idę. Za gorąco. Gdybym zszedł po schodach, zemdlałbym.
- Z musztardą i cebulką. - Znam cię.
Mam typową twarz.
Metoda była prosta.
Zamawiałem, na co miałem chęć.
Brałem hot-doga
i wiałem, nie płacąc. Facet mógł pogodzić się ze stratą i zostać,
albo biec za mną. A wtedy moi przyjaciele
mieli ucztę.
I dwie serwetki.
Płać, złodzieju!
Ależ wiałem!
Minąłem w pędzie pralnię i szewca.
Sprzedawca biegł za mną z widelcem w garści.
Daj dwie.
- Ciężki ten wózek. - To przez butle z gazem.
- Pioruńsko ciężkie. - Damy radę go przepchnąć?
- Dokąd? - Kawałek dalej.
Gościu się zdziwi, jak wróci i nie znajdzie wózka.
Zrezygnował na rogu 47. i 9. Ulicy.
Był zmęczony, ale mógł mnie gonić jeszcze z 10 minut.
Daj sobie spokój.
- Co jest, Mikey? - Nerwus powinien już wrócić.
Poradzi sobie.
O wózku nie było mowy.
- Nie pouczaj nas. - Goni cię?
Plan był tak prosty i głupi, jak wszystkie nasze wyczyny.
Mieliśmy trzymać wózek na brzegu schodów i czekać.
A potem puścić go i uciec,
gdy właściciel będzie go wciągał na górę.
Nie wiem, czemu to zrobiliśmy, ale zostaliśmy ukarani.
Ta jedna minuta zmieniła
całe nasze życie.
- Nie utrzymam. - Nie puszczaj!
Nie dam rady!
Boże, nie!
Cholera!
Jezusie!
Co wyście zrobili, na miłość boską!
Chyba zabiliśmy człowieka.
James Caldwell trafił do szpitala, a my, do sądu.
Chwilowo pod kuratelą rodziców.
- Przepraszam, tato. - To za mało. Mój syn!
Uspokój się. Nie szalej!
Idziesz do pudła i nic nie rozumiesz.
Ty łajdaku...
Dzieci nie powinny siedzieć! Nikt w tej rodzinie nie powinien!
Ja się nasiedziałem za wszystkich!
Potrzebuje ojciec ministranta?
- Pamiętasz, co masz robić? - Mało wody, dużo wina.
I dzwonić, gdy ktoś przysypia.
Gotów? Zaczynamy za 5 minut.
Będzie mi tego brak.
Naprawdę.
Robię, co mogę, ale nikt nie chce ze mną gadać.
Mógłbym uciec. Ja i koledzy.
Zniknąć na jakiś czas.
Nikt by nas nie szukał.
Nikogo by nie obchodziło, gdzie jesteśmy.
Musiałbyś potem uciekać całe życie.
Nie ukryjesz się, nie zapomną ci tego.
Musisz stawić temu czoło.
Nie mogę.
Nie chcę.
Boję się.
Ja też.
Strasznie się boję. Ale musisz to zrobić.
Poradzisz sobie, przejdziesz to.
Rozumiesz?
Chodź, widownia czeka.
Widziałem trzech pijaków i cztery wdowy.
A w ostatnim rzędzie śpi Tłusty Ralphie.
Kiedy pada, zawsze mamy tłok.
Moje ulubione czytanie.
Jakie?
"Co uczyniliście jednemu z Moich braci, Mnieście uczynili".
Chodź.
Nie widzieliśmy w sprzedawcy hot-dogów człowieka.
Nie dbaliśmy o niego, nie szanowaliśmy go.
Nie obchodziło nas, że haruje,
bo ma w Grecji rodzinę,
którą chce sprowadzić do USA. Nie widzieliśmy tego.
Widzieliśmy tylko darmowe jedzenie.
Thomas Marcano ma spędzić od roku do półtora
w domu poprawczym dla chłopców.
John Reilly ma spędzić od roku
do półtora roku w domu poprawczym dla chłopców.
Lorenzo Carcaterra...
Ponieważ nie brałeś udziału w samej kradzieży wózka,
zatem skazuję cię
na 6 miesięcy do roku w domu poprawczym.
Michael Sullivan...
Skazuję cię na rok do półtora roku w domu poprawczym.
Gdyby nie interwencja
księdza, który was wychwalał,
kara byłaby znacznie surowsza. Nadal wątpię w waszą dobroć.
Czas pokaże, czy słusznie.
- Zrobi ojciec coś dla mnie? - Co?
- Proszę mieć na nich oko. - Dobrze.
I zawsze im mówić, że u mnie wszystko gra.
Mam kłamać?
W szlachetnym celu. Wolno ojcu.
Idziemy.
- Bądź silny. - Będę.
Poprawczak to 750 młodocianych przestępców w pięciu budynkach.
Z zewnątrz wyglądało to tak jak powinno
jak miła szkoła, albo uniwerek.
Nas czterech przydzielono do grupy C.
Każdy z nas miał własny pokoik.
Już po godzinie zacząłem panikować.
Człowiek szybko stwierdza, ile ma w sobie twardości.
Od pierwszego dnia wiedziałem, że nie jestem twardy ani silny.
Cześć, Carcaterra.
- Wyskakuj z ciuchów. - Tutaj?
Nie mamy szatni.
- Rozbieraj się. - Przy panu?
Gazem!
- Co masz na szyi? Zdejmij to. - To Maria. Matka Boża.
Mam gdzieś, czyja to matka.
Do rosołu.
Mam tu stać goły?
Zaczynasz chwytać. Nie jesteście tak durni, jak mówią.
Co teraz?
Ubieraj się.
Na każdym piętrze było czterech strażników.
Jeden, np. Nokes, był dowódcą.
Ferguson służył w wojsku i był na liście oczekujących
na pracę w policji.
Styler pracował, by opłacić studia prawnicze.
Addison skończył liceum i chciał mieć dobrą, stałą pracę.
W poprawczaku nie było niewiniątek.
Niektórzy odsiadywali drugi, trzeci wyrok.
Lubili przemoc. Mało który żałował tego, co zrobił.
A rehabilitacja? Mrzonka.
Czemu to zrobiłeś?
- Byłeś za blisko. - To co?
Nie lubię tego.
Nie chcę się zbliżać do takich jak ty.
Niczego się nie nauczyliście.
Jesteście takimi samymi idiotami, jak na początku.
Na miejsca. Jedzcie.
Nie ma się na co gapić.
Siadajcie. Jazda stąd.
No już!
Ja też?
Ty nie. Ty idź do siebie. Już zjadłeś.
Niedługo się z tobą policzę.
Przy kolacji.
Udało wam się coś zjeść?
Tylko powąchać.
Powąchać...
Dobre.
- Dokąd to? - Po jedzenie.
Nie musicie stać w kolejce. Macie żarcie pod nogami.
Powąchajcie.
- Nie jestem głodny. - Mam to w dupie.
Zjesz, bo ja ci każę.
Nie jestem głodny.
Ja ci mówię, czy jesteś głodny, czy nie. Jedz.
A wy czego się gapicie?
Na kolana!
Jedzcie, cholera!
No już! Nie mamy całego dnia.
Jedzcie te kartofelki. l galaretkę.
Jedzcie, łajzy! Nie marnujcie dnia.
Szybko!
Nikt stąd nie wyjdzie, dopóki oni
nie zeżrą. Zrozumiano?
Weź chleb. Bez chlebka się nie liczy.
Dobrze.
Pokażcie, jak przestrzegacie zasad. Dotarło?
Widzicie, chłopaki?
- Koniec twojej zmiany. - Nie, ja...
Jeszcze nie. Muszę najpierw posprzątać.
Moja kolej. Ja posprzątam.
- To nie twoja sprawa. - Ta sprawa jest moja.
Nie podskakuj.
Nie, to ty mi podskocz.
Proszę.
Marnujesz mój czas.
Zejdę ci z drogi. Chwilowo.
Dobre i to.
Wstańcie.
To prawdziwa tragedia.
Chyba nie wiecie, co to zasady. A zasady i dyscyplina są niezbędne.
Nie wiem, jak było u was w domach,
ale mój ojciec miał zasady. Kto ich nie przestrzegał, cierpiał.
Zasady i dyscyplina.
Bywało to niemiłe, ale pouczające.
Idźcie na prawo. Szybko!
To naprawdę proste.
Zasady i dyscyplina to początek i koniec wszystkiego.
- Rozumiemy się? - Twarzą do ściany.
Ty też.
Przerwali nam w jadalni,
ale teraz mamy spokój.
Czego pan chce?
Obciągnij mi druta.
Już!
Na kolana.
Nie pamiętam dokładnie, co nam robili.
Wyrzuciłem to z pamięci, ale wiem,
że tej październikowej nocy były moje 14. urodziny
i koniec mego dzieciństwa.
Napisałem do ojca, żeby nie przyjeżdżał.
Żeby nie wyczytał z mojej twarzy, co przeżyłem.
Michael zrobił tak samo.
Matka Tommy'ego nie mogła się wybrać.
Matka Johna wpadała raz w miesiącu.
Ale ojciec Bobby musiał nas odwiedzać.
Tylko żadnego narzekania.
Mieliśmy mu nic nie mówić.
Gdybyśmy się wygadali, kara byłaby surowa.
Schudłeś.
To nie to, co kuchnia mamy.
Usiądź.
Gdzie ja was odwiedzam!
Kochałem go, ale nie mogłem na niego spojrzeć w obawie,
że mnie przejrzy i zobaczy prawdę.
Chcesz mi coś powiedzieć?
- Cokolwiek? - Proszę tu nie przychodzić.
Jestem wdzięczny, ale...
Nie powinien ojciec.
Wpadłem do więzienia, odwiedzić znajomego.
A ma ojciec znajomych na wolności?
Za mało.
Za co siedzi?
15 lat temu zabił trzech mężczyzn.
- To dobry przyjaciel? - Mój najlepszy.
Trzymaliśmy się razem. Jak wy czterej.
Razem byliśmy tu.
Naprawdę.
Nie było nam lekko, tak jak i wam nie jest lekko.
To miejsce go zabiło. Przestało mu zależeć.
Nie pozwól, by tak było z tobą.
- Nie uważaj się za twardziela. - Muszę iść.
Do zobaczenia w domu.
Liczę na ciebie.
Wytrzyj twarz. Nie pokaż im, że płakałeś.
Nie daj im satysfakcji.
Wyjdziesz stąd migiem.
Poradzisz sobie.
Nie chciałem go puścić. Nikt nigdy nie był mi tak bliski.
Wielu rzekomych twardzieli krzyczało w nocy przez sen.
Było też słychać inne krzyki. Nie jęki strachu i osamotnienia.
Niższe i stłumione krzyki cierpienia.
Takie krzyki mogą zmienić życie. Kto je raz usłyszy,
ten ich nigdy nie zapomni.
Tej nocy krzyczał mój przyjaciel, John,
gdy odwiedził go Ralph Ferguson.
Liczyłem, że dostanę 30 wypracowań, a dostałem tylko 6.
llu brakuje?
To lekcja angielskiego. Matma jest na innej sali.
Chcę wam pomóc. Może w to nie wierzycie, ale tak jest.
- Masz chwilkę? - Coś zbroiłem?
Nie, napisałeś świetne wypracowanie.
Naprawdę podobał ci się "Hrabia Monte Christo".
To moja ulubiona książka.
Dlaczego?
Bo ten hrabia nikomu się nie dawał.
Znosił wszystko: zniewagi, bicie.
l uczył się.
A w odpowiedniej chwili, działał.
- Podziwiasz to? - Szanuję.
- Masz tę książkę w domu? - Mam komiksy z klasykami.
To nie to samo.
- Spóźnię się na zbiórkę. - Czekaj! Mam coś dla ciebie.
- Może chcesz to mieć. - Poważnie?
Skoro tak ją lubisz...
Nie mam forsy.
To prezent. Chyba dostawałeś prezenty?
Dawno temu.
- W ten sposób ci dziękuję. - Za co?
Za to, że choć jeden uczeń mnie słucha.
Jest pan dobrym belfrem.
Omówimy tę książkę na lekcji. Myślisz, że ich wciągnie?
Ma szanse.
- Który fragment im przeczytać? - Ten o ucieczce z więzienia.
To twoja szatnia, gwiazdo sportu.
To był zwykły mecz piłki nożnej. Szkoda, że go zagraliśmy.
Strażnicy przeciwko osadzonym. Tamci trenowali 4 razy w tygodniu,
nas wybrano tuż przed meczem. Trenowaliśmy dwie godziny.
l tak nie mieliśmy wygrać. Mieliśmy tylko się pokazać.
Który jest najtwardszy?
- Najtwardszy? - Kogo wszyscy słuchają?
Rizza, tego czarnego.
Michael wymyślił, jak możemy wyrównać szanse. Ale potrzebował
pomocy Rizza, czarnego o włoskim nazwisku.
On był naszą szansą.
Białasku, nie wiem, jak gracie u siebie,
ale tu mają wygrywać strażnicy.
- Dlaczego? - Człowieku,
oni się mnie nie czepiają.
Mam święty spokój. Gdybym któremuś zrobił krzywdę, byłoby gorzej.
Nie musimy wygrać. Byle nam nie dali wcirów.
- Dostajemy je codziennie. - To ma być dzień zemsty.
Nie robią ci tego, co nam, ale traktują cię jak zwierzę.
- Mam to w dupie. - Pewnie.
A sobota nic nie zmieni.
- Więc po co? - Żeby oni poczuli
to, co my, choć przez parę godzin.
Nie kombinuj, Bambo.
- To nie będzie ofiar. - Reszka.
On chce reszkę...
I jest reszka.
Zaczynamy.
Zabiję cię, sukinsynu!
Nie obstawicie mnie!
Wygrywamy. Czysta frajda.
Fajna sprawa.
Złaź ze mnie!
Uśmiechaj się, zasrańcu.
Przez te półtorej godziny byliśmy
całe mile od więzienia
na ulicach naszych dzielnic.
Przez półtorej godziny znów byliśmy wolni.
Rizzo! Rizzo!
Rizzo!
Nokes!
Pięknie graliście.
Wreszcie byliśmy górą, ale nie trwało to długo.
Nie mogło. Chciałem umrzeć.
Nie byłem w karcerze sam. Moi przyjaciele też tam byli.
Każdy cierpiał w swojej celi, ze swoimi demonami. Rizzo też.
Straciłem poczucie czasu.
- Myślałem, że się nie obudzisz. - Bo nie chciałem.
John i Tommy są naprzeciwko.
Co z nimi?
Żyją.
A ktoś nie żyje?
Rizzo.
Zabili go?
Bili go po kolei, aż nie było co bić.
Rizzo zginął z naszej winy. Wmówiliśmy mu, że stawianie się
strażnikom podczas głupiego meczu ma sens. Że doda nam sił.
Kolejny raz pomyliliśmy się.
Wiosna 1968 r.
- Kiedy cię puszczą? - Nokes podarł zawiadomienie.
- A jak myślisz? - Późną wiosną, wczesnym latem.
Szkoda, że nie wyjdziemy razem. Byłoby fajnie.
Nie ma o czym dumać. Odsiedzimy cały rok.
Poproszę ojca Bobby'ego. Załatwi wam skrócenie kary.
- Nie ma o czym mówić. - Jest.
Może ktoś wam pomoże.
Nie chcę, żeby wiedzieli. Ani ojciec Bobby,
ani Król Benny, ani Grubas Mancho, ani moja matka.
Ja też.
- Co bym im powiedział? - Nikt nie będzie słuchał.
Albo nie uwierzą, albo mają to gdzieś.
Lepiej o tym nie mówić.
Musimy z tym żyć.
A gadanie utrudniłoby to. Lepiej zachować prawdę dla siebie.
Chcę przespać choć jedną noc,
nie martwiąc się, kto wejdzie do pokoju.
To by mi wystarczyło do szczęścia.
Nadejdzie taki dzień. Obiecuję ci.
Formularz zwolnienia
Ostatniego dnia dostałem 4 formularze.
Ostatnią pamiątkę odsiadki.
Nie usłyszałem szczęku klucza ani otwieranego zamka.
Powinieneś już spać. Chciałem się tylko pożegnać.
Nie ja jeden.
Mówię mu:
"Nie chcę forsy za nadgodziny, nie będę pracował w nocy".
A wpisałeś sobie nadgodziny? Bo ja tak, ale mi nie wypłacili.
Zostawiliśmy tam część siebie. Nigdy nie zapomnę tej nocy.
Nocy 1 czerwca 1968 r.,
lata miłości.
Mojej ostatniej nocy w poprawczaku.
Jesień 1981 r.
O 20:25 weszło dwóch facetów. Barman znał ich z widzenia.
Byli to założyciele gangu z West Side. Niebezpieczne typy.
Blondyn dorastał w więzieniach. Rabował i zabijał dla kaprysu
lub na rozkaz. Był podejrzany o 4 morderstwa.
Alkoholik i narkoman, od razu strzelał.
Zabił faceta, który stanął przed nim w ogonku.
Brunet dokonał pierwszego zabójstwa, mając 17 lat.
Za 50$. Chlał i ćpał,
miał gdzieś w Queens żonę, której nie widywał.
- 4 lata to za mało. - Wygrają wcześniej.
- Facet ma charyzmę. - Reaganowi musi się udać.
- Jerry! O czym mowa? - O przemówieniu Reagana.
Daj im drinki na mój rachunek i powiedz,
że nie lubimy tu republikanów. Niech zmienią poglądy
- albo temat rozmowy. - Jasne.
Panowie?
Ten pan stawia drinka, pod jednym warunkiem.
Nie wolno rozmawiać o religii, ani o polityce.
Zamów coś. Idę do kibla.
Mogę pomóc?
Chwilowo nie.
Smacznego.
Zamówiłem mostek z frytkami
i dwa koszyki chleba. Lubisz to?
Może być?
Dobrze się przyjrzyj tamtemu gościowi.
Skurwiel!
- To on. - Żartujesz?
Bingo!
- Niesamowite. - Cześć. Kopę lat!
Coście za jedni?
Kto was zapraszał?
Myślałem, że się ucieszysz. Ale nie.
Myślałem, że awansujesz.
Tyle wysiłku, tyle nauki, i pilnujesz cudzej forsy.
- Marnotrawstwo. - Ostatni raz pytam:
- Czego chcecie? - Zaraz zrozumiesz.
Wiem, czemu nas zapomniał.
- Byliśmy dla was zabawkami. - Nam trochę trudniej zapomnieć.
To były niezapomniane przeżycia.
Nie pamiętasz nas?
Pomogę ci. Jesteśmy John Reilly
i Tommy Marcano.
Racja.
To było dawno temu.
Co u was?
Czego chcecie?
Tego, co zawsze: patrzeć, jak zdychasz.
Zamówiłeś klops. Mostek jest lepszy, ale nie sprawdzisz tego.
Masz przesrane.
Baliście się mnie, małe fajfusy.
Obydwaj.
Wszyscy...
... sraliście ze strachu.
- Chciałem zrobić z was twardzieli. - A ja myślałem,
że po prostu lubisz rżnąć i bić chłopców.
ldźcie do diabła, sukinsyny.
Ty pierwszy.
Bolało?
Przepraszamy, Jerry. Szkoda, że nie zamówiliśmy na wynos.
- Przyznaje się pan do winy? - Nie.
- A Thomas Marcano? - Nie, Wysoki Sądzie.
Nie pozwalam na wpłacenie kaucji.
Przez te wszystkie lata nigdy nie rozmawialiśmy o poprawczaku.
Przyjaźniliśmy się, ale już inaczej.
Żyliśmy, czekając na chwilę rozliczenia z przeszłością.
Nerwus, załatwiliśmy jednego.
Jednego kogo?
Seana Nokesa.
Michael pracował wtedy jako z-ca prokuratora rejonowego.
Powiedział, że czeka na 45. Ulicy, i odłożył słuchawkę.
I co mówili? John i Tommy?
- Bawimy się w szpiegów? - Mówili coś o Nokesie?
Tylko John.
Co powiedział?
"Jednego załatwiliśmy".
I co, broni ich Snyder?
Król Benny ma im dać adwokata.
Snyder jest w sam raz.
To pijaczyna.
- Jest idealny. - Do czego?
Piszesz o tym do swojej gazety?
Ja prowadzę rubrykę miejską. Wiem tylko, gdzie idzie jaki film.
- Wypijemy kawę? - Przejdźmy się.
- Będę ich oskarżycielem. - Odbiło ci?
Słuchaj.
Siedź jutro w domu. Ratuj życie.
Nie biorę tej sprawy, by wygrać. Biorę ją, by przegrać.
Jak to?
Nadeszła chwila zapłaty. John i Tommy tylko zaczęli.
Nie tak to planowałem, ale zaczęło się...
- My to skończymy. - Co skończymy?
Czytałeś "Hrabiego Monte Christo"?
Nie wiem. Z 10 lat temu.
Ja to czytam codziennie. Są tam słowa "zemsta",
"słodka zemsta".
"Czas zapłaty".
To nasza chwila.
Jak to?
Czas, żebyśmy posmakowali zemsty. Żebyśmy zakończyli sprawę.
Przejdźmy się.
Poprosiłem o tę sprawę. Dodałem, że znam tę dzielnicę.
- Kupili to. - A związek między nimi?
Jaki? Akta nieletnich niszczy się po 7 latach. Nie było nas tam.
Załatwimy strażników i zakład.
Wszystko ujawnimy.
Adam Styler, glina-tajniak od narkotyków w Queens.
Wyciska z handlarzy forsę i towar. Bierze kokę.
Henry Addison robi dla burmistrza. W pomocy społecznej.
Nie zmienił upodobań seksualnych: młodzi chłopcy.
- Ferguson: pomoc społeczna... - Długo to zbierałeś?
Rozwiedziony, dziecko. Uczy religii.
Świętoszek.
Dlatego chcę go obnażyć.
Wezwę go na świadka. Niech opowie o swoim kumplu, Nokesie.
Wtedy zaczniemy temat poprawczaka.
Na pewno tego chcesz?
Pogrzebaliśmy to dawno temu.
Nadal sypiasz przy zapalonym świetle?
John i Tommy mają o tym wiedzieć?
Nie. Lepiej wypadną w sądzie.